Ty, Panie, który jesteś od wieków, Boże mój, Święty mój, nie daj nam zginąć! Panie, powołałeś ich, aby dokonali sądu, Skało, ustanowiłeś ich, aby wymierzyli karę. Twoje oczy są zbyt czyste, aby mogły patrzeć na zło, nie możesz spoglądać na bezprawie. Dlaczego jednak przypatrujesz się przewrotnym, milczysz, gdy bezbożny pożera sprawiedliwego?
Księga Habakuka 1,12-13
Bóg jest Skałą
Księga Habakuka przypomina nam Księgę Jeremiasza pod tym względem, że przedstawia dialog między prorokiem a jego Bogiem. W obliczu narastającej fali zła, udręczony Habakuk otwiera swoje serce przed Panem. Jerozolima upadała pod naporem armii chaldejskiej. Prorok widzi okrutnych żołnierzy, którzy są narzędziami sądu Boga do ukarania zbuntowanych. Zdumienie ogarnie tych wszystkich niewierzących, bezmyślnych i nieczułych grzeszników! (Dz. Ap. 13,41). Człowiek Boży jest jednak również tym poruszony i głęboko zaniepokojony. Pan Bóg dał wolną drogę fali nieprawości (Ps. 83. Obj. 10,7 nazywa to „tajemnicą Boga”). Jak może On choćby znieść sam jej widok?
Prorok pamiętał o swojej relacji z Bogiem, z Tym, który ma oczy zbyt czyste, aby mogły oglądać zło. Widok ziemi, na której zepsucie i przemoc bez skrępowania znajdują pochwałę, jest dla Niego nieustanną obrazą! Na tym tle Boże spojrzenie w jego nieskazitelnej czystości było w stanie przez wszystkie epoki i czasy spocząć z satysfakcją tylko na jednym jedynym punkcie: na Chrystusie, doskonałym Człowieku. Będąc tak świętym odwróciło się jednak przez chwilę nawet i od Niego: wtedy, gdy cierpiąc zastępczo za nas na krzyżu, obarczony naszymi przestępstwami, został uczyniony grzechem.
Posłuchaj tekstu kartki